Aktualności

Sejm wprowadził w ostatnim czasie szereg rozwiązań, mających załagodzić gospodarcze skutki epidemii koronawirusa SARS-CoV-2. W ramach zaproponowanych rozwiązań, Ustawodawca w tzw. tarczy antykryzysowej przewidział zasiłek postojowy dla osób wykonujących umowy cywilnoprawne.

Zgodnie z art. 15zq ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dotyczącej tzw. tarczy antykryzysowej „osobie wykonującej umowę agencyjną, umowę zlecenia, inną umowę o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowę o dzieło, przysługuje świadczenie postojowe, jeżeli nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu.”

Zleceniobiorcy, którzy nie mogli realizować umowy z powodu pandemii, są uprawnieni do wystąpienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o wypłacenie rekompensaty za utracone przychody.  

Z wnioskiem o świadczenie postojowe należy wystąpić za pośrednictwem zleceniodawcy albo zamawiającego, uprzednio przedkładając oświadczenie o niepodleganiu ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu oraz o kwocie przychodów z innych umów.

Istotnym ograniczeniem jest termin zawarcia umowy cywilnoprawnej, bowiem o tzw. zasiłek postojowy mogą ubiegać się wyłącznie ci, którzy wykonują umowę cywilnoprawną zawartą przed dniem 1 kwietnia 2020 r.

Co do zasady, świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2020 r. Może zostać wypłacone nie więcej niż trzykrotnie i nie częściej niż raz w miesiącu.

Należy pamiętać, że wnioski o wypłacenie świadczenia postojowego mogą być złożone do ZUS najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca, w którym zniesiony zostanie stan epidemii.

#zostanwdomu #COVID19 #tarczaantykryzysowa #zasiłekpostojowy

Umowa o świadczenie usług jest powszechnie zawierana w codziennym życiu. Do tego typu umów możemy zakwalifikować umowy o organizację zajęć sportowych, edukacyjnych czy związanych z opieką nad dziećmi.

Takie umowy zazwyczaj zawierane są na określony czas (na przykład na 1 rok w przypadku karnetów na udział w zajęciach sportowych, czy ‘semestr’ w odniesieniu do zajęć edukacyjnych) i zasadniczo nie powinny być wypowiadane przed upływem okresu na jaki zostały zawarte.

Obecna sytuacja jest jednak wyjątkowa, co często jest przyczyną braku możliwości wykonywania umów przez usługodawców (choćby z powodów wprowadzonych ograniczeń, łagodzących skutki epidemii).

W takiej sytuacji zastosowanie mogą znaleźć przepisy o następczej niemożności świadczenia, tj. art. 475 Kodeksu Cywilnego.

Zgodnie z przywołanym przepisem, „jeżeli świadczenie stało się niemożliwe skutkiem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, zobowiązanie wygasa”.

Co jednak w sytuacji, gdy zapłata została uiszczona z góry za cały okres umowy? W wielu przypadkach możliwe będzie zastosowanie art. 495 § 1 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym „strona, która miała spełnić świadczenie, nie może żądać świadczenia wzajemnego, a w wypadku, gdy je już otrzymała, obowiązana jest do zwrotu według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu”. 

Umowa o świadczenie usług.

—

Zapraszamy do przesłuchania podcastu Okręgowej Izby Radców Prawnych w Szczecinie dotyczącego założenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Radca prawny Julia Marcola opowiada o najważniejszych kwestiach związanych z zawiązaniem spółki i udziela wskazówek, jakie kwestie należałoby przemyśleć w tym zakresie.

Artykuł wraz z linkiem do odsłuchania rozmowy znajdziesz tutaj.

—

Zapraszamy na nasze social media:

https://www.facebook.com/Walawski-Legal-Office-2289602087726364/

https://www.instagram.com/walawski_lawyer/

https://www.linkedin.com/company/walawski-kancelaria/

Ogłoszona w zeszłym tygodniu przez WHO światowa pandemia wirusa COVID-19 zmusiła wielu pracodawców do drastycznej reorganizacji funkcjonowania zakładów pracy, a wśród pracowników zasiała ziarno niepewności co do stabilności zatrudnienia i wynagrodzenia.

W skrajnych przypadkach doszło do zupełnego wstrzymania funkcjonowania przedsiębiorstw.

Jest to szczególne widoczne w branży sportowej, rozrywkowej, turystycznej oraz handlowej.

Wprawdzie polski kodeks pracy nie wspomina wprost o światowej pandemii, lecz przewiduje sytuacje wystąpienia tak zwanego „przestoju”.

Mowa o regulacji zawartej w art. 81 § 1 Kodeksu Pracy. 

Zgodnie z przywołanym przepisem, pracownikowi gotowemu do świadczenia pracy, który jednak doznał w tym zakresie przeszkód, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną.

Jeśli strony umowy o pracę nie wyodrębniły takich składników wynagrodzenia, bo na przykład pracownik otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne, wówczas pracownik otrzyma 60% wynagrodzenia.

W każdym z przypadków, wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (a zatem od kwoty 2600,00 zł).

Chociaż we wskazanym przepisie mowa jest o „doznaniu przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy”, to orzecznictwo i doktryna zakwalifikują skutki pandemii właśnie w ten sposób. Wynikać to może z zasady, że pracownik nie ponosi ryzyka związanego z działalnością pracodawcy.

Warto także dodać, że w okresie pozostawania w kwarantannie, wynagrodzenie wypłacane jest na takich samych zasadach, jak w przypadku choroby.

Obecnie parlament pracuje nad projektem nowelizacji ustawy o walce z wirusem, w której proponowane są zmiany w wypłacaniu wynagrodzeń, w przypadku zawieszenia funkcjonowania zakładu pracy – wypłata  wynagrodzeń byłaby podzielona po połowie, pomiędzy pracodawcę i Skarb Państwa. Zespół kancelarii będzie śledził prace legislacyjne oraz na bieżąco informował o wszelkich istotnych zmianach.