Aktualności

Sporządzanie umów. O czym należy pamiętać?
2024-10-10 13:47

sporządzane umów

Sporządzanie umów. O czym należy pamiętać?

Sporządzanie umów to kluczowy element zarówno w działalności gospodarczej, jak i w codziennym życiu prywatnym. Każda umowa ma na celu określenie obowiązków i praw stron, zabezpieczenie interesów oraz uniknięcie przyszłych sporów. Aby jednak umowa spełniała swoją rolę, musi być sporządzona poprawnie. W poniższym artykule omówimy, na co należy zwrócić uwagę podczas tworzenia umowy, aby uniknąć błędów i skutecznie zabezpieczyć swoje interesy.

1. Jasność i precyzja języka

Podstawową zasadą przy sporządzaniu umowy jest jasność i precyzja zapisów. Umowa powinna być napisana w taki sposób, aby była zrozumiała dla obu stron. Skomplikowane, prawnicze zwroty mogą prowadzić do nieporozumień, a nawet sporu co do interpretacji zapisów umowy. Dlatego warto zadbać o to, aby treść umowy była jak najbardziej klarowna.

2. Poprawne wskazanie stron umowy

W każdej umowie kluczowe jest dokładne określenie, kto jest stroną umowy. W przypadku osób fizycznych należy podać pełne imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer PESEL, a dla firm – pełną nazwę firmy, adres siedziby, numer NIP oraz numer KRS (jeśli dotyczy). Błędne lub niepełne dane mogą prowadzić do trudności w egzekwowaniu praw wynikających z umowy.

3. Precyzyjne określenie przedmiotu umowy

Przedmiot umowy to jej centralna część. Należy go dokładnie opisać, aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości, co do tego, co jest przedmiotem zobowiązań stron. Jeżeli umowa dotyczy sprzedaży towarów, powinny być one szczegółowo opisane, np. poprzez określenie ich ilości, jakości, ceny oraz terminów dostawy. Jeśli umowa dotyczy świadczenia usług, należy określić, jakie dokładnie działania mają być wykonane, w jakim czasie i na jakich warunkach.

4. Terminy realizacji zobowiązań

Każda umowa powinna określać dokładne terminy realizacji zobowiązań. Może to być zarówno data końcowa, jak i harmonogram poszczególnych etapów prac. Ważne jest, aby zapisy dotyczące terminów były precyzyjne, ponieważ brak jasnych terminów może prowadzić do opóźnień i sporów.

Wskazówka: Warto także rozważyć wskazanie w umowie klauzule dotyczące kar umownych za opóźnienia w realizacji zobowiązań niepienięznych lub odsetek w przypadku zobowiązań pieniężnych. Działa to mobilizująco na stronę zobowiązaną do wykonania określonych działań.

5. Prawa i obowiązki stron

Jednym z najważniejszych elementów każdej umowy jest dokładne określenie praw i obowiązków stron. Każda strona musi wiedzieć, jakie ma obowiązki oraz czego może oczekiwać od drugiej strony. Unikaj ogólników – im bardziej szczegółowe będą zapisy, tym mniejsze ryzyko nieporozumień.

6. Zabezpieczenia i odpowiedzialność

Zabezpieczenia w umowie to środki, które mają na celu ochronę interesów jednej ze stron na wypadek niewywiązania się z umowy przez drugą stronę. Mogą to być np. kary umowne, zastaw, hipoteka, gwarancje bankowe. Ważne jest, aby w umowie jasno określić, co się stanie, jeśli jedna ze stron nie wywiąże się z umowy lub zrobi to w sposób nienależyty.

7. Sposób rozwiązywania sporów

Warto w umowie przewidzieć mechanizm rozwiązywania sporów. Może to być zapis o mediacji lub arbitrażu, który pozwoli uniknąć długotrwałych procesów sądowych. W umowach międzynarodowych, warto także określić prawo właściwe, które będzie stosowane w przypadku ewentualnego sporu.

8. Forma pisemna

Choć nie każda umowa musi być zawarta na piśmie, to dla celów dowodowych zawsze warto sporządzić umowę w formie pisemnej. Wiele umów, np. sprzedaż nieruchomości, wymaga formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Umowa pisemna zabezpiecza strony na wypadek sporu, ponieważ łatwiej jest udowodnić, co zostało ustalone.

9. Podpisy stron i ewentualne załączniki

Nie sposób nie wspomnieć o podpisach pod umową. Często każda ze stron składa podpisy na każdej stronie umowy i dodatkowo w miejscu do tego przeznaczonym, zabezpieczając się tym samym w ingerencję treść dokumentu. Warto także załączyć wszelkie dokumenty, które mają związek z umową, np. specyfikacje techniczne, oferty, czy regulaminy. Takie załączniki powinny być wymienione w treści umowy i parafowane przez strony.

10. Podsumowanie

Sporządzanie umów to proces, który wymaga precyzji, staranności i znajomości przepisów prawa. Każdy, kto zawiera umowę, powinien pamiętać o dokładnym opisaniu przedmiotu umowy, ustaleniu praw i obowiązków stron oraz zabezpieczeniu swoich interesów na wypadek niewywiązania się przez drugą stronę z zobowiązań. Jeśli masz wątpliwości, jak sporządzić umowę, skontaktuj się z naszą kancelarią – chętnie pomożemy!

I pamiętaj, umowy zawiera się na te mniej przyjemne czasy.

Kontakt

Jeśli potrzebujesz pomocy prawnej, skontaktuj się z naszą kancelarią pod numerem telefonu:
+48 690 009 732

napisz do nas e-mail:
info@walawski.com

Możesz również napisać do nas na Facebooku:
Nasz profil na Facebooku

Kto powinien wdrożyć procedurę dotyczącą ochrony sygnalistów?
2024-10-07 09:10

ochrona sygnalistów

Kto powinien wdrożyć procedurę dotyczącą ochrony sygnalistów?

Ustawa o ochronie sygnalistów z dnia 14 czerwca 2024 r. wprowadza nowe zasady ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa (tzw. sygnalistów). Zasady te nakładają obowiązki na szerokie spektrum podmiotów, zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym.

Ustawodawca niestety nie wskazał wprost katalogu podmiotów, którzych obejmuje obowiązek wprowadzenia procedur. Należy więc sięgnąć do przepisów, do których odwołują się poszczególne przepisy ustawy, w tym w szczególnści ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu z dnia 1 marca 2018 r..

Poniżej omówimy, na kogo nałożoni obowiązki oraz przedstawimy podstawy prawne, na których opierają się nowe regulacje.

Podstawy prawne

Podstawą prawną ustawy o ochronie sygnalistów jest przede wszystkim Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r., dotycząca ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (tzw. Dyrektywa o sygnalistach). Celem dyrektywy jest zapewnienie ochrony osobom zgłaszającym nieprawidłowości w różnych obszarach prawa unijnego, takich jak zamówienia publiczne, ochrona środowiska, zdrowie publiczne, prawa konsumentów, ochrona danych osobowych, a także przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

W Polsce wdrożenie tej dyrektywy nastąpiło poprzez przyjęcie krajowej ustawy o ochronie sygnalistów, która weszła w życie 25 września 2024 r. Dodatkowo, istotnym uzupełnieniem przepisów w kontekście ochrony sygnalistów jest ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu z dnia 1 marca 2018 r. Obie te ustawy nakładają obowiązki na instytucje finansowe, prawnicze oraz inne podmioty, które mogą być świadkami lub uczestnikami zgłaszania naruszeń prawa.

Kogo dotyczy ustawa o ochronie sygnalistów?

Ustawa o ochronie sygnalistów dotyczy szeregu podmiotów, w tym przedsiębiorstw prywatnych, jednostek sektora publicznego, a także osób wykonujących zawody regulowane. Oto szczegółowy przegląd:

1. Przedsiębiorstwa prywatne

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie sygnalistów, wszystkie przedsiębiorstwa zatrudniające co najmniej 50 pracowników są zobowiązane do wdrożenia wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń o nieprawidłowościach. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy, próg zatrudnienia nie ma zastosowania do podmiotów działających w branżach szczególnie wrażliwych, tj.:

  1. wykonujących działalność w zakresie usług, produktów i rynków finansowych;
  2. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu:
  3. bezpieczeństwa transportu;
  4. ochrony środowiska;
  5. objętych zakresem stosowania aktów prawnych UE wymienionych w części I.B i II załącznika do dyrektywy 2019/1937.

2. Jednostki sektora publicznego

Art. 23 ust. 4-5 ustawy nakłada obowiązek wdrożenia procedur zgłaszania nieprawidłowości na wszystkie jednostki sektora publicznego, w tym urzędy administracji, jednostki edukacyjne, ochrony zdrowia oraz instytucje kultury. Każda jednostka publiczna musi wyznaczyć osobę odpowiedzialną za przyjmowanie zgłoszeń oraz zapewnić odpowiednie kanały komunikacji.

3. Podmioty, na które nałożono obowiązki w związku z AML

Tak jak już wskazywaliśmy, lista podmiotów, która powinna wdrożyć procedury sygnalistów wynika chociażby z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu (AML).

Niektóre osoby wykonujące wolne zawody, np. notariusze, adwokaci, radcowie prawni, prawnicy zagraniczni, doradcy podatkowi, księgowi w zakresie czynności wynikających z ustawy AML. Ponadto, obowiązki te nałożono na pośredników ubezpieczeniowych, przedsiębiorców prowadzących działalność kantorową, pośredników w obrocie nieruchomościami, operatorów pocztowych, przedsiębiorców wykonujących działalność lombardową.

Należy zwrócić także uwagę, że odpowiednie procedury powinny posiadać także:

  1. fundacje, w zakresie w jakim przyjmują ub dokonują łatności w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartośc 10 000 euro, bez względu na to, czy płatność jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane;
  2. stowarzyszenia posiadające osobowość prawną w zakresie, w jakim przyjmują lub dokonują płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 10 000 euro, bez względu na to, czy płatność jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane;
  3. przedsiębiorcy w zakresie, w jakim przyjmują lub dokonują płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 10 000 euto, bez względu na to, czy płatność jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane.

Wyżej wymienione podmioty są zobowiązane do posiadania odpowiednich procedur zgłaszania naruszeń w organizacjach, w których pracują, zwłaszcza jeśli dotyczą one nieprawidłowości finansowych czy prawnych. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy dodatkowo wzmacnia obowiązek zgłaszania naruszeń związanych z przestępstwami finansowymi.

Katalog zawarty w ustawie jest znacznie szerszy. Jeśli wiesz, że nałożono na Ciebie obowiązki związane z AML, to sięgnij do ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i upewnij się, czy w Twoim przypadku nie występuje konieczność wprowadzenia procedury ochrony sygnalistów.

4. Instytucje finansowe

Banki, firmy ubezpieczeniowe oraz instytucje kredytowe są szczególnie zobowiązane do przestrzegania przepisów ochrony sygnalistów. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy dodatkowo nakłada na te instytucje obowiązek raportowania podejrzeń o przestępstwa finansowe oraz ochrony osób zgłaszających te naruszenia.

Obowiązki wynikające z ustawy o ochronie sygnalistów

Wszystkie podmioty objęte ustawą muszą spełniać szereg obowiązków:

  1. Wdrożenie kanałów zgłaszania naruszeń – podmioty prawne muszą wdrożyć bezpieczne i poufne kanały zgłaszania nieprawidłowości.
  2. Wyznaczenie osoby odpowiedzialnej za zgłoszenia – należy wyznaczyć osoby odpowiedzialne za przyjmowanie i rozpatrywanie zgłoszeń.
  3. Ochrona przed działaniami odwetowymi – sygnaliści muszą być chronieni przed działaniami odwetowymi ze strony pracodawcy lub podmiotu, z którym nawiązany jest inny stosunek prawny stanowiący podstawę świadczenia pracy lub usług lub pełnienia funkcji prawnych w podmiocie prawnym lub na jego rzecz;
  4. Rejestracja i raportowanie zgłoszeń – Zgodnie z art. 17 ustawy, podmioty muszą prowadzić rejestry zgłoszeń oraz raportować przypadki naruszeń.

Podsumowanie

Ustawa o ochronie sygnalistów z dnia 14 czerwca 2024 r., wraz z chociażby ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, nakładają obowiązki na przedsiębiorstwa, instytucje publiczne oraz osoby wykonujące tzw. wolne zawody, czy zawody regulowane.

Jeśli zastanawiasz się, czy powinieneś wdrożyć procedury w Twoim przedsiębiorstwie, skontaktuj się z nami.

W naszym poprzednim artykule na temat ochrony sygnalistów, znajdziesz odpowiedzi na podstawe pytania. Link do artykułu znajdziesz tutaj.

Kontakt

Jeśli potrzebujesz pomocy prawnej, skontaktuj się z naszą kancelarią pod numerem telefonu:
+48 690 009 732

napisz do nas e-mail:
info@walawski.com

Możesz również napisać do nas na Facebooku:
Nasz profil na Facebooku

Nieważność zakazu konkurencji w umowie B2B
2024-10-02 08:23

nieważność zakazu konkurencji

Nieważność zakazu konkurencji w umowie B2B.

W obrocie gospodarczym między firmami (B2B – business to business) bardzo często stosuje się różnego rodzaju klauzule ograniczające działalność konkurencyjną jednej ze stron. Jedną z takich klauzul jest zakaz konkurencji. Może on zostać zawarty zarówno w umowach o współpracy, jak i w umowach o świadczenie usług czy umowach o pracę. Choć dla wielu przedsiębiorców wydaje się on skutecznym sposobem na ochronę interesów firmy, w niektórych przypadkach może okazać się nieważny. Dlaczego? Zacznijmy od początku.

Co to jest zakaz konkurencji?

Zakaz konkurencji to postanowienie w umowie, które najczęściej zobowiązuje jedną ze stron do powstrzymania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec drugiej strony umowy. Oznacza to, że strona objęta zakazem nie może podejmować działań, które mogłyby zaszkodzić interesom drugiej strony, np. przez świadczenie usług dla konkurencyjnych podmiotów lub uruchomienie własnej działalności w tej samej branży.

Zakazy konkurencji są powszechnie stosowane w relacjach B2B, aby chronić przedsiębiorstwa przed utratą klientów, pracowników czy tajemnic handlowych.

Kiedy zakaz konkurencji może być nieważny?

Chociaż zakaz konkurencji może wydawać się skutecznym narzędziem, nie zawsze będzie miał moc prawną. Istnieje wiele sytuacji, w których sąd może uznać taki zakaz za nieważny. Poniżej przedstawiamy kilka kluczowych powodów.

1. Brak uzasadnionego interesu strony stosującej zakaz

Zakaz konkurencji w umowie B2B musi być związany z ochroną uzasadnionego interesu jednej ze stron. Oznacza to, że zakaz nie może być wprowadzany jedynie w celu ograniczenia konkurencji jako takiej. Jeśli druga strona nie stanowi realnego zagrożenia dla działalności firmy, zakaz konkurencji może zostać uznany za nadmierny i tym samym nieważny.

2. Nadmierne ograniczenie swobody działalności gospodarczej

Zakaz konkurencji nie może być zbyt rygorystyczny. Oznacza to, że nie może całkowicie pozbawiać drugiej strony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w swojej branży. Przykładem może być sytuacja, w której zakaz konkurencji obowiązuje na bardzo szerokim obszarze geograficznym (np. na terenie całego kraju) lub na zbyt długi okres czasu. Zbyt szerokie ograniczenia mogą być uznane za nieproporcjonalne do potrzeb ochrony interesów firmy, co skutkuje nieważnością zakazu.

3. Brak wynagrodzenia za zakaz konkurencji po zakończeniu współpracy

Jeśli zakaz konkurencji obowiązuje również po zakończeniu współpracy między stronami, wówczas przedsiębiorca objęty zakazem powinien otrzymywać odpowiednie wynagrodzenie za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej. Brak takiego wynagrodzenia może skutkować uznaniem zakazu za nieważny. Jest to szczególnie istotne w przypadku, gdy zakaz konkurencji obejmuje dłuższy okres po zakończeniu umowy.

4. Zakaz sprzeczny z przepisami prawa antymonopolowego

Niektóre zakazy konkurencji mogą być sprzeczne z przepisami prawa antymonopolowego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w których zakaz konkurencji prowadzi do nadmiernego ograniczenia konkurencji na rynku. Organy antymonopolowe mogą uznać, że takie postanowienie umowy jest niezgodne z zasadami wolnej konkurencji, co prowadzi do jego nieważności.

Jakie są konsekwencje nieważności zakazu konkurencji?

Jeśli zakaz konkurencji zostanie uznany za nieważny, oznacza to, że strona objęta zakazem nie jest zobowiązana do jego przestrzegania. Może ona swobodnie prowadzić działalność konkurencyjną, a druga strona umowy nie może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zakazu. Co więcej, jeśli przedsiębiorca podpisał umowę, w której znajduje się nieważny zakaz konkurencji, może starać się o zwrot kar umownych nałożonych w związku z jego rzekomym naruszeniem.

Jak zabezpieczyć się przed nieważnością zakazu konkurencji?

Aby zakaz konkurencji był skuteczny i nie narażał przedsiębiorstwa na ryzyko jego nieważności, należy odpowiednio go sformułować. Oto kilka wskazówek:

  • Właściwe określenie działań konkurencyjnych;
  • Proporcjonalność: Zakaz nie może nadmiernie ograniczać działalności drugiej strony. Powinien dotyczyć jedynie obszaru i okresu, które są rzeczywiście niezbędne do ochrony interesów firmy.
  • Wynagrodzenie: W przypadku, gdy zakaz konkurencji obowiązuje po zakończeniu umowy, należy zagwarantować drugiej stronie odpowiednie wynagrodzenie.

Podsumowanie

Zakaz konkurencji w umowach B2B może być skutecznym narzędziem ochrony interesów firmy, ale jego niewłaściwe sformułowanie może prowadzić do jego nieważności. Aby zakaz był skuteczny, musi być proporcjonalny, uzasadniony i nie naruszać przepisów prawa. Ważne jest również, aby w przypadku zakazu obowiązującego po zakończeniu umowy, druga strona otrzymywała odpowiednie wynagrodzenie. Jeśli nie jesteś pewien, czy twój zakaz konkurencji jest ważny, warto skonsultować się z prawnikiem specjalizującym się w tego rodzaju umowach.

Kontakt

Jeśli potrzebujesz pomocy prawnej, skontaktuj się z naszą kancelarią pod numerem telefonu:
+48 690 009 732

napisz do nas e-mail:
info@walawski.com

Możesz również napisać do nas na Facebooku:
Nasz profil na Facebooku

Zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem o zakazie konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami.  Link do artykułu znajdziesz tutaj.